دوستان سلام...امروز میخوام با همتون خدافظی کنم بلاخره عمر وبلاگ ما هم بسر رسید و ما باید کاسه کوزمون و جمع کنیم بریم یه جای دیگه بریزیم.هر چی خوب بلدم سلام کنم تو خداحافظی کردن کمیتم می لنگه.دیگه اگه این متن آخری به دلتون نچسبید دیگه به بزرگیه خودتون ببخشید.یک تشکر ویژه از حدود دو هزار و سیصد نفر آدم مهربون باید بکنم که وقت عزیزشون و گذاشتن و اومدن مطالب این وبلاگ رو خوندن بکنم.از همه اونایی که وبلاگ منو لینک کردن...همه اونایی که نظر دادن...همه اونایی هم که اومدن خوندن و نظر ندادن.ازهمه متشکرم.
امروز باید از میان کلبه موهومات دوست داشتتنی خودم به قصر معلومات بروم .به قصری که صاحبش بسیار سختگیر است و فقط آن چیزی را قبول می کند که خودش قبول دارد.میخواهم از میان بی نهایت گزینه بی جواب به ۴ گزینه ای پناه ببرم که فقط یک جواب دارد.می خواهم از آلونک تنگ خودم به قصر های پیش ساخته مهاجرت کنم.چون کبوتران دیوانه فصل سرما را در سرد ترین نقطه دنیا بلرزم.نمی خواهم اما چه کنم که جبر زمانه من و او نمی شناسد.جبر خود ساخته ای که خود را از آن مجال نیست.شاید چیزی مانند جام شوکران سقراط...نمی دانم اما ما که رفتیم.هر که قصه پر غصه و گاه بی غصه ما را خواند یا نخواند دست خدا به همراهش...اگر حرف دل ما به دلش نشست برایمان دعا کند..اگر به کسی بر خورد و کسی را ناراحت کردیم ما را ببخشاید...دیگر نمی دانم چه بگویم...فقط می گویم خداحافظ مهربان
+ نوشته شده در سه شنبه بیستم تیر 1385ساعت 21:14 توسط مهران
|
